Nawiedzony Dwór

[Joa]

Jesień 2008 roku. Krzynóżki- jedna z podupadłych polskich wsi w Bieszczadach, które nie poradziły sobie z przemianami gospodarczymi po 1990 roku, czy nawet po przystąpieniu do Unii Europejskiej. Kilka chałup na krzyż, każda z rozlatującym się płotem i szczelnie zamkniętymi okiennicami. Dwie, większe drewniane stodoły i jeden w miarę zadbany sad ze smętnie stojącym z przodu strachem na wróble.
*Obraz nędzy i rozpaczy* pomyślała Gabrysia wlokąc się powoli swoją Xarą Picassa po piaszczystej drodze prowadzącej przez wieś. *Nic dziwnego, ze tak się zdziwiła…* wspomniała Gapa sytuację sprzed godziny.

Wpadła wtedy zmęczona już po długotrwałej jeździe ze stolicy do sklepu w Łapaczkach, mieścinie, w której według mapy kończyła się porządna droga.
-Hm, przepraszam, szukam Krzynóżek…-zwróciła się uprzejmie do kobiety ustawiającej pudełka ryżu na półce.
-Krzynóżek?- sprzedawczyni popatrzyła na nią z tak zdumioną miną, że Gabrysia zajrzała do trzymanej w ręce mapy czy na pewno nie przekręciła nazwy. -No tak…- wyjąkała trochę zbita z tropu.
-Za szkołą w lewo, potem jakieś 300 metrów i w polną drogę. Jakieś 15-20 kilometrów stąd.
-Dziękuję-Gabi odetchnęła z ulgą i odwróciła się by wyjść
-A po cholerkę pani tam jedzie?
-He? Mam napisać artykuł o tamtejszym dworze…
-Pani, wracaj pani do domu i zrezygnuj z pracy!
-Dlaczego?
-Nic pani nie wie? Ludzie gadają, ze w tym dworze straszy, a obsługa jest jakaś nawiedzona i…- urwała gdyż w tym momencie skrzypnęły drzwi i do sklepiku władowali się okoliczni pijaczkowie wypychając Gabrysię niemal na zewnątrz.
-Okoliczni ludzie gadają…. Ludzie to mogą sobie dużo gadać. Dwór, w którym straszy, jasne…- Gabriela pewna siebie wsiadła do samochodu i pojechała wskazaną drogą.

Jedna z większych kolein wyrwała ją z zamyślenia. Minęła ostatnią chałupę i zaczęła wjeżdżać na wzgórze, na którym stał dwór. Po kolejnych 20 minutach ostrożnej jazdy i omijaniu powalonych gałęzi po ostatniej wichurze, zatrzymała się przed wielką żelazną bramą. Wisiała na niej wielka mosiężna tablica z wygrawerowanym nazwą: „Stary Dwór”, a pod spodem doczepioną kartką z niezgrabnym pismem: Parking dla gości na lewo pod drzewami

Gabriela posłusznie zaparkowała pod jednym z drzew i zaczęła wyjmować swój bagaż. *Ciekawe czy ktoś jeszcze będzie…*

[stealth]

Wojciech jechał powoli między drzewami po ubitej żwirówce. Zatopiony w myślach patrzył przed siebie. Zresztą, jego stan od roku można by najłagodniej określić jako "zatopiony w myślach". Będąc kiedyś osobą bardzo towarzyską i zjednującą sobie ludzi w mgnieniu oka, zmienił się w samotnika. Nawet w pracy, gdy przechodził, cichły rozmowy, a ludzie posyłali mu współczujące spojrzenia.
Zabłądził i dopiero wieczorem dostrzegł starą, odrapaną tablicę z napisem "Krzynóżki". Widząc tą zapyziałą wiochę niejeden porzuciłby ambitne plany by się tu zatrzymać. Ale nie Wojciech. Potrzebował odpoczynku od zgiełku i cywilizacji. A takie miejsce, gdzie "diabeł mówi dobranoc" wydawało mu się najodpowiedniejsze.
Zaparkował swojego Land Rovera obok Xsary Picasso, wyjął torby z pojemnego bagażnika terenówki i wszedł po schodach do hotelu.

[asia_41]

-Teraz w lewo - Marcin posłusznie skręcił. Angela miała prawo jazdy, ale nigdy nie kupiła auta, nie potrzebowała go. Zatrzymali się przed bramą.
-pomóc ci z bagażem?
-niee, poradzę sobie. Dzięki za podwiezienie. Do zobaczenia - uściskała przyjaciela na pożegnanie i odeszła dopiero kiedy odjechał. Spojrzała na budynek, w którym miała się zatrzymać. "Stary dwór" - bardzo pomysłowe. Weszła do środka i mało nie przewróciła jakiegoś mężczyzny, którego nie zauważyła.

[stealth]

Inżynier materiałowy zameldował się w hotelu i postanowił wyjść na zewnątrz. Wychodził właśnie na dwór, by zapalić papierosa (zgubny zwyczaj, ale nie umiał się go pozbyć), gdy wpadł na jakąś kobietę.
-Najmocniej przepraszam-Powiedział i zaczął podnosić bagaże, które wypadły nieznajomej z ręki.

[asia_41]

-Nie, to moja wina - powiedziała, wpychając swoją bieliznę do walizki, gdzie jej miejsce. - Angelika jestem. - podała nieznajomemu rękę, kiedy pozbierali bagaże.

[stealth]

-Wojciech- Odpowiedział Imielski ściskając jej dłoń. Przypominała mu Martę. Wiedział, ze to głupie, ale nie mógł powstrzymać się przed porównywaniem każdej spotkanej kobiety do swojej martwej żony.

[asia_41]

Uśmiechnęła się na pożegnanie i poszła się zameldować, a kiedy skończyła udała się do pokoju. Łóżko, szafa, 2 okna. Łazienka obok recepcji.*nie jest źle* - pomyślała i zaczęła rozpakowywać walizki.

[Joa]

Gabriela obudziła się z popołudniowej drzemki. Była tak zmęczona, że zaraz po przyjeździe i zameldowaniu się klapnęła na łóżku i usnęła. Teraz gdy wstała strasznie bolał ją lewy bark. Pomacała materac i stwierdziła, że sprężyny to już dawno rozwaliły się i powinny zostać wymienione. *Może powinnam to zgłosić do recepcji?* pomyślała, ale zaraz przypomniała sobie kamerdynera który otworzył jej drzwi, a potem zaprowadził do pokoju. W tym człowieku było coś dziwnego, aż ją przeszły ciarki na samo wspomnienie.
-Dobra, zrobię to później-mruknęła do pustych ścian, ogarnęła się troszkę i wyszła by zwiedzić pensjonat.
Zatrzymała się na pierwszym piętrze przy balustradce. Na dole słychać było jakieś głosy. Widać przyjechali nowi goście. Chwilę stała i przysłuchiwała się. Po chwili jednak poczuła, że coś jej nie pasuję. Rozejrzała się i zobaczyła uchylone drzwi do jednego z pomieszczeń. Wiedziała, że to niegrzeczne i tak dalej, ale tak jej ciągnęło po nogach, a do tego śmierdziało, że nie mogła się skupić. Chciała podejść do drzwi tylko po to by je zamknąć na klamkę, ale nie zauważyła, że coś jest rozlane na podłodze i z głuchym łoskotem poleciała na podłogę z donośnym AAAaaaaa!

[stealth]

Wojciech tymczasem wrócił do hotelu właśnie w tej chwili, kiedy coś na górze przewróciło się robiąc dużo hałasu. Ze spokojem człowieka, który większą część czasu przebywa sam poszedł sprawdzić co się stało.

[asia_41]

Endżi akurat wychodziła zobaczyć jak wygląda łazienka, kiedy usłyszała hałas. Poszła w stronę próbującej wstać kobiety.

[stealth]

Wojciech podszedł do kobiety i pomógł jej wstać.
-Nic Ci nie jest?- spytał się.

[Joa]

-Ałała...chyba się trochę potłukłam, ale ogólnie to raczej nic.-Gabi stęknęła z bólu masując sobie rozbite kolano. -Przepraszam, narobiłam wam chyba trochę stracha-popatrzyła na zbliżającą się dziewczynę- W końcu ponoć mieszkamy w nawiedzonym dworze, tak mówią w miasteczku opodal. Nocne atrakcje byłyby więc nie wskazane.- zaśmiała się gorzko- W ogóle to Gabriela jestem, albo Gapa jak na mnie czasem mówią. Chyba słusznie jak widać... Przyjechaliście na hm wakacje do tego...ee... jakże uroczego miejsca?

[asia_41]

-Angelika jestem, mówią mi Endżi, bo znajomy Anglik tak mnie nazywał. Jestem tu na wakacje i szukam jakiejś pracy - popatrzyła na podłogę - ktoś tu chyba cośrozlał

[stealth]

-Wojciech, inżynier materiałowy- Imielski, powodowany impulsem, uchylił drzwi do pokoju.

[Kaze]

Wszyscy już dawno wysiedli, chociaż autobus był na początku przepełniony. Dawid nie za bardzo wiedział o co chodzi. W dodatku ludzie na niego dziwnie patrzyli. Kto normalny w okularach przeciwsłonecznych czyta książkę? Wysiadając, kierowca rzekł mu, żeby lepiej jechał dalej i nie zatrzymywał się w tej wiosce.
-Autobus przyjeżdża dopiero w niedzielę po 16. Te okolice nie są dobre do odpoczynku- rzekł kierowca.
-Doskonale, tyle mam zamiar tu być
-Nie zrozumiał pan. Przez resztę dnia, sobotę i połowę niedzieli, nie ma tutaj nikogo oprócz paru pracowników pensjonatu.
-Doskonale, nie lubię tłoku.
-Powiadają, ze ta okolica jest nawiedzana- rzekł poważnie kierowca.
-Jestem antropologiem, więc nie wierzę w historie o duchach.
-Powodzenia życzę-Rzekł kierowca, po czym Dawid wyszedł z autobusu, zabrał swój bagaż i udał się do starego dworu mieszczącego się na wzgórzu.